Wyspy Tanimbar (indonez. Kepulauan Tanimbar) - archipelag w Indonezji między morzami Banda i Arafura; wchodzi w skład prowincji Moluki; powierzchnia 5625 km²; około 50 tys. mieszkańców; główne wyspy Yamdena, Selaru, Larat.

Wybrzeża wysp klifowe, powierzchnia nizinna, porośnięta lasem równikowym.

Uprawa ryżu, kukurydzy zwyczajnej, palmy kokosowej, bananów, mango; hodowla trzody chlewnej; rybołówstwo i połów żółwi i strzykw; rzemiosło artystyczne. Główne miasta: Saumlaki, Larat.

Celebes Środkowy (indonez. Sulawesi Tengah) - prowincja w Indonezji na wyspie Celebes. Powierzchnia 69726 km²; 2566 tys. mieszkańców (2006); stolica Palu. Dzieli się na 1 okręg miejski i 9 dystryktów.

Obejmuje północno-wschodnią część wyspy z wyjątkiem wschodniej części półwyspu Minahasa oraz kilka archipelagów leżących na wschód od Celebes (wyspy Banggai, wyspy Togian). Bardzo górzysta powierzchnia (Nokilalaki 3311 m n.p.m.) utrudnia dostępność wielu miejsc, jest też jedną z przyczyn słabego rozwoju prowincji.

Gospodarka: rolnictwo (ryż, palma kokosowa, kopra, goździki, pieprz, kawa, kakao); rybołówstwo; eksploatacja lasów; turystyka.

Główne miasta: Palu, Luwuk, Poso.

Borneo Południowe (indonez. Kalimantan Selatan) - prowincja w Indonezji w południowej części wyspy Borneo. Powierzchnia 37660 km²; 3196 tys. mieszkańców (2005); stolica Banjarmasin. Najmniejsza i zarazem najgęściej zaludniona prowincja Kalimantanu. Dzieli się na 2 okręgi miejskie i 11 dystryktów.

Powierzchnia głównie nizinna, pokryta w większości terenami bagiennymi, liczne rzeki (prowincja nazywana jest Krajem tysiąca rzek), największe z nich: Barito, Negara, Martapura. We wschodniej części tereny wyżynne i górskie(Gunung Besar 1892 m n.p.m.), porośnięte lasem równikowym. Do prowincji należą także mniejsze wyspy na cieśninie Makasar u południowo-wschodniego wybrzeża Borneo (m.in. Laut i Sebuku)

Największą grupą etniczną są Banjarowie, którzy stanowią ok 75% ludności, zamieszkują głównie wzdłuż wybrzeża. 98% ludności wyznaje islam.

Gospodarka opiera się na rolnictwie (najważniejsze produkty: orzechy kokosowe, kakao, goździki, kauczuk), eksploatacji lasów (rattan, drewno, (m.in. heban), żywica) i rybołówstwie (tuńczyki). Wydobywana jest ropa naftowa, węgiel, rudy żelaza, złoto, diamenty.

Bazar z rękodziełami indonezyjskimi. Na odwiedzenie tego miejsca czekałam niecierpliwie przygryzając wargi. Bardzo lubię zagrzebywać się w starych, tajemnych rzeczach, kiedy to każdy z takich przedmiotów historię niezwykłą i prawdziwą opowiedzieć może. No cóż… Ulica upstrzona małymi kramikami na stoiskach których można było znaleźć wszystko, ale przede wszystkim tandetę. Trochę chińskiej porcelany, buddyjskie posążki, poważne składy noży, szabel, które oczywiście były własnością wielkich, historycznych wojowników. Ciekawe, że na każdym stoisku leżał co najmniej jeden nóż tego samego bohatera.. Generalnie mnóstwo „antyków” po okazjonalnej cenie. W zasadzie można było tam wygrzebać parę niezłych gadżetów, ale świadomość transportowania tego w późniejszej podróży była nazbyt przerażająca.

Nie ma ograniczeń co do wwozu lub wywozu obcych środków płatniczych. Limity dotyczą tylko miejscowej waluty i wynoszą 5 mln RP. Od powszechnie przyjętych standardów odbiega zakaz wwożenia do Indonezji dużych odbiorników telewizyjnych, wież hi-fi, dużych radioodbiorników i magnetofonów. Nie wolno wwozić, wywozić ani mieć narkotyków – grożą za to surowe kary, łącznie z karą śmierci. Obowiązują ograniczenia wywozu miejscowych dzieł sztuki wytworzonych przed 1945 r. oraz ograniczenia i zakazy wywożenia rzadkich gatunków lokalnej fauny i flory. Wątpliwości służb celnych może wzbudzić większa ilość lekarstw, jeśli nie mają one nazw międzynarodowych. Przy wyjeździe z Indonezji nie ma możliwości otrzymania zwrotu podatku VAT.

Dawna zależność kolonialna Indonezji do dziś zostawia ślad w gospodarce kraju, nastawionej głównie na eksport produktów nie przetworzonych, surowcowych. Od połowy lat 80. zaznacza się jednak dynamiczny rozwój ekonomiczny kraju.

Jego główną siłą napędową był napływ obcego kapitału i duże zasoby siły roboczej. Szybki rozwój następuje zwłaszcza w sektorze przemysłu i usług.

Podstawą współczesnej gospodarki jest rolnictwo, w tym najważniejszą rolę odgrywa uprawa i eksport ryżu. Indonezja zajmuje pod tym względem trzecie miejsce w świecie. Ryż jest jednocześnie główną rośliną żywieniową.

W rolnictwie pracuje ponad połowa ludności kraju. Klimat bardzo sprzyja uprawom: sezon wegetacyjny trwa cały rok. Dzięki temu możliwe są dwa, trzy zbiory rocznie. Z innych upraw duże znaczenie ma także kukurydza, maniok, soja, bataty i orzeszki ziemne.

Indonezja jest również drugim co do wielkości producentem kauczuku na świecie. Drugie miejsce zajmuje też w produkcji kopry z palmy kokosowej i oleju palmowego z palmy olejowej. Uprawiana jest poza tym kawa, herbata, trzcina cukrowa, kakaowiec i wiele różnorodnych przypraw.

Bardzo intensywnie eksploatuje się indonezyjskie lasy. Kraj jest jednym z największych światowych eksporterów drewna. Rabunkowa gospodarka w lasach doprowadziła jednak do znacznych zniszczeń.

Ważna rolę w gospodarce, w tym w eksporcie, odgrywa także rybołówstwo.

Indonezja jest krajem bardzo zasobnym w surowce mineralne. Główną rolę odgrywa wydobycie i eksport ropy naftowej. Indonezja jest także dużym eksporterem płynnego gazu ziemnego. Poza tym wydobywa się węgiel kamienny, rudy cyny, miedzi, niklu (5. miejsce na świecie), boksyty i złoto.

W przemyśle przetwórczym najważniejszy jest przemysł chemiczny (głównie przeróbka ropy i gazu, nawozy azotowe i włókna chemiczne) i hutnictwo metali kolorowych.

Kuchnia indonezyjska stanowi połączenie wpływów arabskich, indyjskich, europejskich i chińskich. Na tym największym na świecie archipelagu wysp ma miejsce łączenie kulinarnych kontrastów w harmonijne, pełne smaku dania. Nic dziwnego skoro nawet na herbie Indonezji można znaleźć motto ?jedność w różnorodności?. Każda z wysp archipelagu ma swoją własną, odrębną sztukę kulinarną, będącą wynikiem tradycji, religii, warunków glebowych i klimatu. Na wyspie Bali na przykład kuchnia jest ostra i obfitująca w przyprawy, a na Jawie z kolei jada się dania łagodne i słodkie.

Podstawą kuchni indonezyjskiej jest mięso, ryby, ryż i owoce morza. Typowym daniem, jakie można znaleźć we wszystkich zakątkach tego pięknego kraju jest ryż podawany z paroma rodzajami mięsa lub rybami (bami goreng, nasi goreng). Taką potrawę podaje się z różnymi sosami i warzywami oraz dla urozmaicenia smaku ? pikantnymi sambale z dodatkiem łagodniejszych przypraw ziołowych.
Egzotykę kuchni stosowanej na wyspach podkreśla stosowanie smażonych orzeszków ziemnych, delikatnej pasty krewetkowej i kokosów (lekkie sałatki z ananasem, ogórkiem lub mleczkiem kokosowym).

Ponieważ 87% ludności Indonezji, w tym największych wysp: Jawy, Sumatry, Borneo, Celebes i Nowej Gwineii stanowią muzułmanie, to na archipelagu niezbyt popularny jest alkohol, częściej pijane są woda i soki.

Obszar Indonezji jest podzielony na trzy regiony: wyspy Sumatra, Jawa, Kalimantan i małe wyspy. Pięć głównych wysp to: Sumatra - Sumatera (ponad 470 km2), Jawa (najgęściej zaludniona i najżyźniejsza, ponad 130 km2), Kalimantan (stanowi 2/3 wyspy Borneo, prawie 540 km kw), Sulawesi (prawie 190 km kw.) i Irian Jaya (dawniej: Irian Zachodni) stanowiący część Papui Nowej Gwinei, która jest drugą największą wyspą na świecie (prawie 422 km2). Mniejsze wyspy stanowią archipelag Małych Wysp Sundajskich (Bali, Flores, Lombok, Sumba i Sumbawa) oraz archipelag Maluków (Komodo, Halmahera i Seram).

Indonezja to kraj ponad 13 000 i tysiąca kontrastów. Wyspy rozciagniete na przestrzeni 5000 kilometrów,tworzą największy kraj wyspiarski na świecie. Archipelag rozciągnięty jest na przestrzeni równej odległości pomiędzy Lizboną a Moskwą, tworzącpomos pomiędzy dwoma kontynentami : Australią i Azja.

Podziwiać tu można zarówno bogactwo przyrody, jak i architektury. Indonezja to kraj wielu kultur, tradycji, języków, religii, kraj wulkanicznego temperamentu. Oficjalnym językiem jest sztucznie utworzony bahasa indonesia, jednak dla wielu obywateli Indonezji jest to język obcy.